Backstage met: Joji Kyle Na

Wie ben je en wat doe je binnen dit project?

Mijn naam is Joji Kyle Na. Ik ben de initiatiefnemer van het toneelstuk Adam & Evert en speel zelf de rol van Adam. Vanuit Het Gelders Productiehuis heb ik meegebouwd aan de ontwikkeling van deze voorstelling, die voor ons extra bijzonder is omdat het onze eerste avondvullende productie is. Ons debuut.

Wat betekent theater maken voor jou persoonlijk?

Theater maken is voor mij vormgeven aan gedachten, gevoelens en emoties, en aan mijn blik op de wereld. Het is een manier om dat wat van binnen leeft tastbaar te maken en te delen met een publiek. Juist in theater kun je mensen laten lachen, raken en confronteren — soms allemaal binnen dezelfde scène. Die gelaagdheid vind ik ontzettend mooi.

Hoe zie jij je ontwikkeling als theatermaker en acteur?

Ik ben begonnen als acteur in tv‑series als Spangas en Vrijland. Daarna ben ik vooral achter de schermen terechtgekomen via mijn theater‑, zang‑ en dansschool Joji School of Arts, De Nederlandse Acteursschool en Het Gelders Productiehuis. Jarenlang was ik bezig met faciliteren, ontwikkelen en bouwen voor anderen. Nu sta ik zelf weer op het podium, en dat voelt bijzonder. Alsof alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd samenkomt in één project. Adam & Evert is daarin echt een keerpunt.

Zijn er thema’s of vragen die steeds terugkeren in je werk?

Ja, absoluut. Ik ben gefascineerd door hoe mensen verlangen naar verbinding, maar elkaar tegelijkertijd kunnen mislopen. Liefde, communicatie, onzekerheid en zelfbeeld keren steeds terug, net als de manier waarop we soms vastlopen in onze eigen gedachten. Ik ben vooral geïnteresseerd in wat mensen níét zeggen: de stiltes, de onderhuidse spanning en de emotionele chaos daaronder.

Welke makers hebben grote invloed gehad op jouw artistieke visie?

Ik voel me aangetrokken tot makers die lichtheid en zwaarte durven combineren. Makers die je laten lachen terwijl er tegelijkertijd iets schuurt. Daarnaast haal ik veel inspiratie uit de mensen met wie ik werk: acteurs, regisseurs, schrijvers en leerlingen. Hun energie en eerlijkheid houden mij scherp. Artistieke ontwikkeling gebeurt voor mij altijd samen.

Hoe zou je jouw creatieve proces omschrijven?

Mijn proces begint vaak met observatie. Ik kijk naar menselijk gedrag: hoe mensen spreken, ontwijken, verlangen en botsen. Van daaruit ga ik schrijven, praten en repeteren. In het maakproces onderzoek ik graag verschillende speelstijlen: realistisch versus absurdistisch. Waar zit de spanning, waar de pijn, waar ontstaat humor? Die zoektocht is essentieel.

Hoe ga je om met kritiek?

Ik ben mijn grootste innerlijke criticus. Tijdens het maakproces spelen veel twijfels en onzekerheden: of ik het wel kan, of het goed genoeg is. Juist door daar doorheen te gaan, groei je. Kritiek van buiten probeer ik te zien als iets waardevols, zolang het uit betrokkenheid komt. Dat de reacties op Adam & Evert zo positief zijn, voelt als erkenning voor een lang en intens proces.

Wat was het startpunt voor Adam & Evert?

Het begon heel concreet: ik wilde graag werken met mijn vrienden Rian Gerritsen en Leendert de Ridder. We zijn letterlijk aan de keukentafel begonnen met gesprekken en persoonlijke anekdotes. Die verhalen zijn door schrijver Tjeerd Posthuma verwerkt in het scenario. Vanuit die persoonlijke basis is de voorstelling langzaam gegroeid.

Waarom speelt het stuk zich af op een luxe resort?

Een resort staat voor rust, luxe en controle. Alles is geregeld en oogt perfect — en juist daarom is het een interessante plek voor emotionele ontregeling. Onder dat zonovergoten oppervlak zit van alles wat wringt. Dat contrast maakt het theatraal sterk, herkenbaar en soms ook komisch.

De voorstelling balanceert tussen humor en pijn. Hoe vind je die balans?

Door geen van beide te onderschatten. Humor werkt alleen als de pijn serieus wordt genomen, en emotie wordt vaak sterker als er ook lucht in zit. In Adam & Evert zochten we bewust die dunne lijn tussen lachen en slikken. Zo voelt het leven vaak ook.

Wat voegt het personage Linda toe?

Linda brengt beweging in een vastgelopen situatie door Adam en Evert steeds een spiegel voor te houden. Tegelijkertijd draagt zij haar eigen scheuren met zich mee. Ze is ontregelend, komisch, pijnlijk eerlijk en menselijk — en daardoor dramaturgisch en thematisch belangrijk.

Hoe combineer je realisme en absurditeit in het spel?

Dat is vooral dankzij regisseur Harm Duco Schut. We hebben gewerkt met verschillende speelstijlen binnen één wereld. Linda is groter en uitgesprokener, Evert explosief en emotioneel, Adam juist ingetogen en stil. Die contrasten maken het stuk herkenbaar en tegelijkertijd licht vervreemdend.

Was er een moment dat extra kwetsbaar was om te maken?

Het liefdesverhaal tussen Adam en Evert is bewust geen thema op zich. Het is gewoon een gegeven. Dat vond ik spannend, omdat man‑manrelaties op toneel vaak expliciet worden problematiseerd. Hier gaat het niet over gender, maar over liefde — en die is universeel. We zijn jaren met deze voorstelling bezig geweest. Door de ups en downs heeft het stuk echt kunnen rijpen. Dat het nu uitmondt in een landelijke tour en zulke sterke reacties voelt als een mijlpaal.

Wat inspireert je buiten het theater?

Menselijk gedrag. Gesprekken, blikken, relaties, ongemak, herinneringen en verlangen. Daarnaast series en films die humor en tragiek combineren en gelaagd maar toegankelijk blijven. Isabelle Kafando is een maker die je echt in de gaten moet houden. Ik vind haar fantastisch. En een echte aanrader is The White Lotus. De paradijselijke setting waarin onderhuids van alles broeit, is een grote inspiratiebron geweest en sluit sterk aan bij Adam & Evert.

Wat betekent de missie van Het Gelders Productiehuis voor jou?

Verhalen maken die artistiek eigen zijn, maar wel echt binnenkomen bij een publiek. Toegankelijk betekent voor mij niet eenvoudig, maar invoelbaar. En geëngageerd betekent dat het iets zegt over hoe we nu leven, liefhebben en zoeken. Ik hoop dat het publiek geraakt wordt in hun eigen ervaringen met liefde, verlies, twijfel en loslaten. Dat ze lachen om onze absurditeit, maar ook geraakt worden. Met een brok in de keel en een glimlach de zaal uitlopen.